தூய ஆட்சி என்று விளம்பரப்படுத்தி ஆட்சிக்கு வந்துவிட்டாலும் கடந்த இடைத்தேர்தலில் அந்த பிம்பம் உடைந்திருக்கிறது. ஐந்து நிமிடம் பேசினாலே கொத்து பரோட்டா போட்டு...
தமிழ்நாட்டில் திமுகவிற்கு எப்போதுமே 30 சதவீதத்திற்கும் கீழ் தான் ஆதரவு. இத்தனை வெற்றிகளை அக்கட்சி பெற்றதே அதிசயம் தான். அதன் பொருள் திமுக...
தமிழ்நாட்டின் தலைநகர் சென்னையில் 4000 செவிலியர்கள் பணிநிரந்தரம் கோரியும் ஒன்றிய – மாநில அரசுகள் அறிவித்த ஊதியத்தை வழங்கக் கோரியும் போராட்டம் நடத்தி...
முள்ளிவாய்க்கால் இனவழிப்பில் காணாமல் ஆக்கப்பட்டோருக்கும், அரசியல் கைதிகளுக்கும் நீதி வழங்க மறுத்து, போர்க்குற்றங்களுக்குப் பொறுப்புக்கூறத் தவறிய சிங்கள அரசு, சர்வதேச அரங்கில் மனித உரிமைகள் குறித்துப் பேசுவது வெட்கக்கேடானது. சுதந்திரத்திற்குப் பின்னர், வட-கிழக்கில் திட்டமிட்ட குடியேற்றங்கள் வாயிலாகத் தமிழர் நிலங்களை அபகரித்ததோடு, அதற்காக இனப்படுகொலையையும் அரங்கேற்றிவிட்டு, இன்று உலக அரங்கில் பிற நாடுகளின் எல்லைகள் குறித்து நியாயம் கற்பிப்பது கேவலத்தின் உச்சமாகும். சர்வதேச அளவில் பாலஸ்தீனத்தின் சுயநிர்ணய உரிமையை ஆதரிக்கும் சிங்கள ஆட்சி, உள்நாட்டில் சுயநிர்ணய உரிமையையும் சமஷ்டி அதிகாரப் பகிர்வையும் கோரிய தமிழர்களின் ஜனநாயக மற்றும் ஆயுதப் போராட்டங்களை இரும்புக்கரம் கொண்டு நசுக்கியது. உள்நாட்டில் ஓர் ஒடுக்குமுறையைக் கையாண்டுவிட்டு, சர்வதேச அரங்கில் ஒடுக்கப்படும் இன்னொரு தேசிய இனத்திற்காகக் குரல் கொடுப்பது உலகை ஏமாற்றும் அரசியல் கபட நாடகமாகும். இலங்கை பிரதிநிதிகள் ஆற்றும் இந்த உரைகள் ஒடுக்கப்படும் மக்கள் மீதான உண்மையான கரிசனையால் வந்தவையல்ல. ஜெனீவா மனித உரிமைப் பேரவையில் போர்க்குற்றங்கள் மற்றும் மனித உரிமை மீறல்களுக்கு எதிராக இலங்கை நெருக்கடிகளைச் சந்திக்கும்போதெல்லாம், சர்வதேச அரங்கில் அரபு மற்றும் இஸ்லாமிய நாடுகளின் வாக்குகளைத் தக்கவைத்துக்கொள்ளப் பயன்படுத்தப்படும் மலிவான இராஜதந்திர தந்திரோபாயமே இது. போருக்கு முன் இஸ்ரேலுக்குச் சாமரம் வீசிவிட்டு, போர் முடிந்ததும் இஸ்ரேல் எதிர்ப்பாளராக வேஷம் போட்ட மகிந்தவின் அதே நாடகத்தைத்தான் இப்போது ஜே.வி.பி-யினரும் அரங்கேற்றுகின்றனர். தாங்கள் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரானவர்கள், ஒடுக்கப்படும் மக்களின் பக்கம் நிற்பவர்கள் என்ற ஒரு போலி முற்போக்கு பிம்பத்தை சர்வதேச சமூகத்திற்கு முன்னால் கட்டமைக்க இந்த மேடைகளை சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் தொடர்ந்து பயன்படுத்துகின்றனர். 2009-க்கு முற்பட்ட ஈழப்போர்க் காலகட்டத்தில், தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்குத் தேவைப்பட்ட அதிநவீன ஆயுதங்களுக்காக இஸ்ரேலுடன் நெருங்கிய இராணுவ மற்றும் உளவுத்துறை உறவுகளை இலங்கை பேணியது. தமிழர்களின் பேரழிவுக்குக் காரணமான முக்கிய ஆயுதங்களில் சில இஸ்ரேலியத் தயாரிப்புகளே. செஞ்சோலை முதல் முள்ளிவாய்க்கால் வரை தமிழர்கள் மீது குண்டுமழை பொழிந்த வான்படையின் ‘கபீர்’ (Kfir) போர் விமானங்கள், கடற்படையின் ‘சூப்பர் டோரா’ (Super Dvora) தாக்குதல் படகுகள் மற்றும் ஆளில்லா விமானங்கள் ஆகியவற்றை இஸ்ரேலே வழங்கி, இலங்கை அரசின் போர்க்கள வெற்றியில் முக்கியப் பங்காற்றியது. அக்காலகட்டத்தில் இஸ்ரேலின் மனித உரிமை மீறல்கள் குறித்து சிங்கள ஆட்சியாளர்கள் எவ்விதக் கேள்வியும் எழுப்பவில்லை. பாலஸ்தீனத்திற்கு 1967-ஆம் ஆண்டிற்கு முந்தைய எல்லைகளுடன் கூடிய ‘சுதந்திர அரசு’ அமைய வேண்டும் என வாதிடும் இதே ஜே.வி.பி.தான், தமிழர்களின் வரலாற்றுத் தாயகமான வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களின் இணைப்பைக் கடுமையாக எதிர்த்தது. அதுமட்டுமின்றி, 2006-ஆம் ஆண்டு நீதிமன்றத்தில் வழக்குத் தொடுத்து, அந்த இரு மாகாணங்களின் இணைப்பையும் சட்டத்தின் மூலம் ரத்துச் செய்து, தமிழர்களின் நிலத்தொடர்ச்சியைக் குலைத்தது என்பதும் இங்கு நினைவுகூரத்தக்கது. இஸ்ரேல் எவ்வாறு ‘தொல்பொருள் ஆய்வுகள்’, ‘பாதுகாப்பு வலயங்கள்’ என்ற போர்வையில் பாலஸ்தீனர்களின் பூர்வீக நிலங்களைப் படிப்படியாக ஆக்கிரமிக்கிறதோ, அதே உத்தியைத்தான் சிங்களப் பேரினவாத அரசுகளும் பின்பற்றுகின்றன. வடக்கு – கிழக்கு மாகாணங்களில் தொல்பொருள் திணைக்களம், வனவளத் திணைக்களம் மற்றும் மகாவலி அதிகார சபை ஆகியவற்றைப் பயன்படுத்தித் தமிழர்களின் நிலங்களைச் சுவீகரிக்கும் அரச பொறிமுறையானது, இஸ்ரேலின் ஆக்கிரமிப்பு வடிவத்தை அடியொற்றியதே ஆகும். பாலஸ்தீன நிலங்களை அபகரிப்பதற்காக, விவசாயத்தையும் இராணுவப் பாதுகாப்பையும் ஒருங்கிணைத்த ‘கிபுட்ஸ்’ (Kibbutz) எனும் ஆயுதமேந்திய குடியேற்ற முறையை இஸ்ரேல் பயன்படுத்தியது. 1980-களில் ஜே.ஆர். ஜெயவர்த்தனவின் அரசாங்கம் இதே இஸ்ரேலிய உத்தியைக் கையாண்டுதான், தமிழர் தாயகப் பகுதிகளில் ஆயுதமேந்திய ‘சிங்கள எல்லைக் கிராமங்களை’ (மணலாறு / வெலிஓயா) உருவாக்கியது. ஒட்டுமொத்தத்தில், தமிழர் நில அபகரிப்புக்கான இந்த மூலோபாயத்தை இஸ்ரேலிடமிருந்துதான் இலங்கை கற்றுக்கொண்டது. இஸ்ரேலின் அரச நீர் முகாமைத்துவ மற்றும் பொறியியல் ஆலோசனை நிறுவனமான ‘தஹால்’ இலங்கையின் மகாவலி அபிவிருத்தித் திட்டத்தில் நேரடியாகப் பணியாற்றியது. இந்த மகாவலித் திட்டத்தின் (குறிப்பாக System L) ஊடாகவே, தமிழர்களின் தாயகப் பகுதியான மணலாறு (வெலிஓயா) பகுதிகளில் பாரிய சிங்களக் குடியேற்றங்கள் உருவாக்கப்பட்டன. அதாவது, சிங்கள அரசு தமிழர் நிலங்களை ஆக்கிரமித்து அங்கு குடியேற்றங்களைச் செய்வதற்கு, இஸ்ரேலிய நிறுவனத்தின் தொழில்நுட்ப அறிவே நேரடியாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. பாலஸ்தீனப் போராளிகள் தாக்குதல் நடத்தினால், அவர்களின் குடும்ப வீடுகளை இடித்துத் தரைமட்டமாக்குவது, ஒட்டுமொத்த மக்கள் மீதும் பொருளாதாரத் தடைகளை விதிப்பது, அவர்களைக் கொல்லுவது ஆகியவை இஸ்ரேல் கையாளும் ‘கூட்டுத் தண்டனை’ (Collective Punishment) உத்தியாகும். 1990-களில் இலங்கையின் பாதுகாப்பு இராஜாங்க அமைச்சராக இருந்த ரஞ்சன் விஜேரத்ன போன்றவர்கள், இஸ்ரேலின் இந்த ஒடுக்குமுறை உத்திகளை வெளிப்படையாகவே புகழ்ந்து அதனைப் பின்பற்றினார்கள். ஈழப்போர்க் காலத்தில் யாழ்ப்பாணக் குடாநாட்டின் மீது பல ஆண்டுகளாக விதிக்கப்பட்ட கடுமையான மருத்துவ, எரிபொருள் மற்றும் பொருளாதார தடைகளும், மக்கள் வாழ்விடங்கள் மீதான கண்மூடித்தனமான குண்டுவீச்சுகளும் தற்செயலானவை அல்ல; இவை இஸ்ரேலிய இராணுவ மற்றும் உளவுத்துறை மூலோபாயங்களின் நேரடிப் பிரதிபலிப்புகளே ஆகும். முன்னாள் ஜனாதிபதியும், முன்னாள் பாதுகாப்புச் செயலாளருமான கோட்டாபய ராஜபக்ச, இஸ்ரேலின் கொடூரமான இராணுவ மற்றும் புலனாய்வுக் கட்டமைப்பை அடியொற்றிச் செயல்பட்டவர். தனது பதவிக்காலத்தில் இஸ்ரேலுடன் நெருங்கிய தொடர்பைப் பேணிய அவர், பல இரகசியப் பயணங்களை அங்கு மேற்கொண்டுள்ளார். இஸ்ரேல் எவ்வாறு பாலஸ்தீனர்களை வீதித் தடைகள், அதிஉயர் இராணுவக் கண்காணிப்பு, அதிஉயர் பாதுகாப்பு வலயங்கள் (HSZ) மற்றும் திட்டமிட்ட குடித்தொகை மாற்றியமைப்பு ஆகியவற்றின் மூலம் ஒடுக்குகிறதோ, அதே “இஸ்ரேலிய ஒடுக்குமுறை மாதிரியை” வடக்கு – கிழக்குத் தமிழர் தாயகத்தில் அவர் நடைமுறைப்படுத்தினார். இதற்காக, அதிநவீன உளவுத் தொழில்நுட்பங்களையும், நேரடி மூலோபாய ஆலோசனைகளையும் அவர் இஸ்ரேலிய நிபுணர்களிடமிருந்தே நேரடியாகப் பெற்றுக்கொண்டார். இஸ்ரேல் தன் மீது முன்வைக்கப்படும் நியாயமான மனித உரிமை விமர்சனங்களை எல்லாம் “யூத எதிர்ப்பு” என்று முத்திரைகுத்தி, சர்வதேச சமூகத்தின் வாயை அடைக்க முற்படுகின்றது. இதே உத்தியைத்தான் சிங்கள அரசும் அச்சுப்பிசகாமல் கையாள்கிறது. ஐ.நா சபையோ, மனித உரிமை அமைப்புகளோ, அல்லது தனிநபர்களோ யார் தன் மீதான இனவழிப்பு மற்றும் போர்க்குற்றங்களைச் சுட்டிக்காட்டினாலும், அவர்களை “புலிகளின் பினாமிகள்” அல்லது “பயங்கரவாதத்திற்குத் துணைபோவோர்” என்று சிங்கள அரசு முத்திரைகுத்துகிறது. மனித உரிமை மீறல்களுக்குப் பதிலளிக்காமல் தட்டிக்கழிப்பதற்கும், சர்வதேச விசாரணைகளை முடக்குவதற்கும் இரு நாடுகளின் அரசப் பிரச்சார இயந்திரங்களும் ஒரே மாதிரியான தற்காப்பு மொழியையே ஆயுதமாகப் பயன்படுத்துகின்றன. இஸ்ரேல் அரசு தமது போர்க்குற்றங்களையும், ஆக்கிரமிப்புகளையும் சர்வதேச அரங்கில் நியாயப்படுத்துவதற்கு “ஹஸ்பாரா” (Hasbara – Public Diplomacy) என்ற நன்கு திட்டமிடப்பட்ட அரச பிரச்சாரக் கட்டமைப்பைப் பயன்படுத்துகிறது. ‘நாங்கள் ஜனநாயக நாடு, எங்களைச் சுற்றிலும் பயங்கரவாதிகள்’ என்பதே அந்தப் பிரச்சாரத்தின் மையக்கருத்து. இதையே அச்சுப்பிசகாமல் இலங்கை அரசும் பின்பற்றியது. தமிழர்களின் ஆயுதப் போராட்டத்தை நசுக்குவதற்கு, ‘நாம் மக்களை மீட்கவே பயங்கரவாதத்தை ஒழிக்கிறோம்’ எனக் கூறி, அதனை ஒரு “மனிதாபிமான மீட்பு நடவடிக்கை” என்ற போலிப் பிரச்சாரமாக உலக அரங்கில் கட்டமைப்பதற்கு, இலங்கை இந்த இஸ்ரேலிய உத்தியையே முழுமையாகக் கையாண்டது. இஸ்ரேல் அரசாங்கம் பாலஸ்தீனர்களை எவ்விதக் குற்றச்சாட்டுகளோ, முறையான நீதிமன்ற விசாரணைகளோ இன்றிப் பல ஆண்டுகளாகச் சிறையில் அடைத்து வைப்பதற்கு “நிர்வாகக் காவல்” (Administrative Detention) என்ற கொடூரமான சட்டத்தைப் பயன்படுத்துகிறது. இதனை ஐ.நா. போன்ற சர்வதேச மன்றங்களில் இலங்கை அரசு கண்டிக்கிறது. ஆனால், அச்சுப்பிசகாமல் இதே ஒடுக்குமுறை அதிகாரங்களைக் கொண்ட “பயங்கரவாதத் தடைச் சட்டத்தை” ஆயுதமாகப் பயன்படுத்தி, இலங்கை அரசு பல தமிழ் அரசியல் கைதிகளைத் தசாப்தக் கணக்கில் விசாரணையின்றிச் சிறைகளில் அடைத்து வைத்துள்ளது. ‘தேசியப் பாதுகாப்பு’ என்ற பெயரில் இஸ்ரேலின் ஒடுக்குமுறை உத்திகளை உள்நாட்டில் அப்படியே பிரயோகித்துவிட்டு, சர்வதேச மேடைகளில் மனித உரிமைகளுக்காகக் குரல் கொடுப்பது அப்பட்டமான உலக மகா நாடகமேயன்றி வேறில்லை. அதேவேளை தங்களின் சுயநிர்ணய உரிமைக்காக உலக நாடுகளின் ஆதரவைக் கோரும் பாலஸ்தீனத் தலைமை, ஜெனீவா மனித உரிமைப் பேரவையில் தமிழர்களுக்கு எதிரான போர்க்குற்றத் தீர்மானங்கள் கொண்டுவரப்பட்ட போதெல்லாம், இலங்கை அரசுக்கே ஆதரவளித்தது. ஒரு ஒடுக்கப்படும் இனம், இன்னொரு ஒடுக்கப்படும் இனத்தின் (தமிழர்களின்) நியாயமான போராட்டத்தை நிராகரித்து, ஒடுக்கும் இலங்கை அரச இயந்திரத்தின் ‘இறையாண்மைக்கு’ ஆதரவளித்தது உலக அரசியலின் இருண்ட பக்கமாகும்....
தமிழ்நாட்டில் ஓர் ஆபத்தான அரசியல் கலாச்சாரம் உருவாகிக் கொண்டிருக்கிறது. ஓரிரு திரைப்படங்களில் நடித்து முகமும், பெயரும் மக்களுக்குப் பரிச்சயமாகிவிட்டால் சில நடிகர், நடிகைகளுக்கு உடனே பதவி, அதிகார ஆசை வந்துவிடுகிறது. சொந்தப் பணமோ, சுருட்டியப் பணமோ, கையில் கொஞ்சம் காசு இருந்தால் சில பணக்காரர்களுக்கு பதவி, அதிகார ஆசை வந்துவிடுகிறது. குடும்பப் பெருசு ஒன்று ஒரு பதவியில் இருந்தால், அக்குடும்பச் சிறுசுகளுக்கு பதவி, அதிகார ஆசை வந்துவிடுகிறது. ஒரு சனநாயக அமைப்பில் யார் வேண்டுமானாலும் பதவி, அதிகாரம் பெறலாம்தான், மக்கள் பிரதிநிதி ஆகலாம்தான். ஆனால் அடிப்படை அறிவோ, ஆற்றலோ, அனுபவமோ எதுவுமே இல்லாமல் ஒருவரை எப்படித் தலைவராக ஏற்றுக்கொள்ள முடியும்? ஒருவர் மருத்துவராக வேண்டுமென்றால், இத்தனை ஆண்டுகள் படிக்க வேண்டும், இத்தனை ஆண்டுகள் பயிற்சி பெற வேண்டும் என்று ஏற்பாடு செய்து வைத்திருக்கிறோம். ஒருவர் கிரேன் ஓட்டுநராகப் பணியாற்ற வேண்டுமென்றால், இத்தனைப் படிநிலைகளைக் கடக்கவேண்டும், இத்தனை மணிநேர அனுபவம் வேண்டும் என்று நிர்பந்திக்கிறோம். குழந்தைகள் மலங்கழிக்கக்கூட toilet training என்கிற பெயரில் பயிற்சிகள் அளிக்கிறோம். ஆனால் ஒரு சமூகத்தின் ஒட்டுமொத்த சமூக-பொருளாதார-அரசியல் வாழ்வை, வளங்களை, வருங்காலத்தைத் தகவமைக்கும் மக்கள் பிரதிநிதிகளுக்கு எந்தவிதமானப் படிப்பறிவோ, பட்டறிவோ எதுவுமே தேவையில்லையாம். பொதுவாழ்வுக்கு வருகிறவர்கள் எல்லோரும் அரசியலில் முதுகலைப் பட்டம் பெற வேண்டும், ஓராண்டு காலம் போஸ்டர் ஒட்ட வேண்டும் என்றெல்லாம் நிபந்தனைகள் விதிக்க முடியாது, கூடாது. அதேபோல, ஒரு கல்வி நிலையத்தையோ, ஒரு பாடத்திட்டத்தையோ, பட்டப் படிப்பையோ அரசு நிறுவ முடியாது. நீட் (NEET) போன்ற ஒரு தேர்வை நடத்தி மக்கள் பிரதிநிதிகளைத் தேர்வு செய்ய இயலாது. ஆனால் பொதுப் பதவிகள் மீது ஆர்வம் கொண்டவர்கள் தங்களுக்கு உரிய தகுதிகள், திறமைகள், அனுபவங்கள் இருக்கின்றனவா என்று தன்னளவில் ஓர் ஆய்வை நடத்தி, தெளிவடைந்து, முடிவெடுக்க வேண்டும். இது தத்தம் மனசாட்சிப்படி முடிவு செய்யும் ஒரு சுயக் கட்டுப்பாட்டு (self-regulatory) நடவடிக்கையாகவே அமையும். கொஞ்ச காலத்துக்கு முன்னால்கூட, பொதுப் பதவிகளுக்கு பெரும்பாலானோர் முண்டியடித்து முன்னால் வந்து நிற்க மாட்டார்கள். காரணம் அந்தப் பொறுப்புக்களுக்கான கடமைகள், தேவைகள், பணிச் சுமைகள் போன்றவற்றை மனங்கொள்வார்கள். ஆனால் இன்றோ பொதுவாழ்வு என்பது பணத்தைப் போட்டு, பெரும் பணத்தை அள்ளும் ஒரு தொழிலாக மாறிவிட்டிருக்கிறது. எனவே கையெழுத்துப் போடத் தெரியாதவர்கள், மொழியறிவு இல்லாதவர்கள், பேசத் தெரியாதவர்கள், எழுதி வைத்திருப்பதைப் பார்த்துப் படிக்கத் தெரியாதவர்கள், பிறவிக் கூமுட்டைகள் எல்லோருமே எல்லாப் பதவிகளுக்கும் போட்டியிடுகின்றனர். அன்று உழைப்பு, தொண்டு, துன்பம், தியாகம் என்றிருந்த பொதுவாழ்வு, இன்று திருட்டு, கொள்ளை, மோசடி, லஞ்சம், ஊழல், ஊதாரித்தனம் என்று மாறிவிட்டிருக்கிறது. ஒரு சினிமாக்காரி, தமிழ்நாடு என்னவோ அவளின் அறியப்படாத அப்பன் வீட்டு குடும்பச் சொத்து போல கருதிக்கொண்டு, நான் முதல்வர் ஆகியேத் தீருவேன் என்று அடம்பிடிக்கிறாள். இன்னொரு சுள்ளான் நடிகர் சினிமாப் பாணியில் சிலரை அழைத்துவந்து காலில் விழவைத்து சூட்டிங் நடத்துகிறான். பத்துக்கும் மேற்பட்ட சினிமா முதல்வர்கள் வரிசைக் கட்டி வருகின்றனர். இந்த முட்டாள்களை அம்பலப்படுத்த வேண்டிய ஊடகங்கள் வியாபாரத்துக்காக இவர்களைப் பற்றியச் செய்திகளை மீண்டும் மீண்டும் ஒளிபரப்பி காசுப் பார்க்கின்றன. இந்த கூத்தாடிகள் கைகளில் காசும், கவர்ச்சியும், மன்றமும், கூட்டமும் இருப்பதால், ஒன்றுக்கும் உதவாத இவர்களை உயரத்தில் நிறுவி ஆதாயம் அடைய முயல்கின்றனர் பலரும்....
அக்.5-ல் எழும்பூரில் உண்ணாவிரதம்; மற்ற மாநிலங்களைப் போல் ஊதியம் வழங்காவிட்டால் தொடர் போராட்டம் கோரிக்கைகள்: தமிழ்நாடு இடை நிலை சுகாதார பணியாளர்களின் நிலுவை...
சிட்னியில் உள்ள பிளாக்டவுன் நகராட்சியில், இராவணனின் உருவத்தை எரிக்கும் நிகழ்ச்சி இந்த ஆண்டும் நடைபெறவுள்ளதாக அறிவிக்கப்பட்டது. இதனை எதிர்த்து, பெரியார்–அம்பேத்கர் சிந்தனை வட்டம்...
I find the latest episode involving Kerala University Vice-Chancellor Mohanan Kunnummal deeply disturbing, not because of the word “cockroach” alone, but because it exposes something much larger: the growing politicisation of a university office that should stand above ideological battles. At a programme honouring meritorious students, Kunnummal asked them whether they were “cockroaches” and then urged them to shout that they were not. He repeated the question when the hall remained silent. Hundreds of students were there. Almost nobody responded. Eventually, one or two voices said no. He then told them they were “lions” and the embodiment of Durga. That silence was magnificent. He wanted a slogan. The students gave him silence. He wanted a chorus. They gave him their refusal. He wanted to turn a hall full of young minds into an audience for his political theatre. They simply did not participate. For me, this is not an isolated lapse of judgement. It comes days after Kunnummal appeared at an RSS-organised youth programme and declared that those who oppose saying Vande Mataram do not know who their mother is. I have no problem with Kunnummal having his own political beliefs. He is entitled to them as a citizen. But a Vice-Chancellor is not an ordinary citizen when he occupies the university chair. That chair carries a responsibility to protect intellectual freedom, dissent, pluralism and the right of students to disagree. A university is not a political stage. A Vice-Chancellor is not a party propagandist. Students are not a captive audience to be instructed what to shout. What I see in Kunnummal’s recent conduct is an unhealthy hunger for political visibility and proximity to the Sangh Parivar. Every appearance, every loaded phrase, every dramatic intervention seems to push the academic office further into the political spotlight. It is attention seeking at the cost of academic dignity. And ultimately, it is an insult to Kerala. Kerala has a long and proud tradition of questioning authority. Our campuses have produced generations who challenged governments, religious institutions, political parties and even their own teachers. The strength of Kerala’s higher education tradition has never been obedience. It has been argument, dissent and the courage to ask uncomfortable questions. That tradition is now being dragged into a crude contest of slogans and ideological signalling. I worry about what this does to our universities. Higher education should teach a young person to ask why, not tell them what they must believe. It should teach them to disagree without fear. It should make them uncomfortable with easy answers. It should produce citizens capable of resisting every form of authoritarianism, whether it comes from the Left, Right, religious institutions, governments or university authorities themselves. Instead, we are witnessing a Vice-Chancellor seemingly desperate to prove his ideological credentials outside the university and then carrying that language back into a student gathering. That is where the line must be drawn. I do not think those students were weak because they remained silent. I think they were stronger than the man standing before them. They understood that they did not have to shout merely because someone in authority demanded a response. Their silence was not cowardice. It was dissent without a slogan. And perhaps that is the most Kerala thing they could have done....
சென்ற வாரம் ஒரு வகுப்பில், சென்னை தான் ஆசியாவின் டெட்ராய்ட் – Asia’s Detroit – என்று அழைக்கப்படுகிறது தெரியுமா என்று மாணவர்களிடம் கேட்டேன். உடனே ஒரு மாணவன் எழுந்து ‘போர்ட் (Ford) கம்பெனி தான் இங்கிருந்து போய்விட்டதே” என்றான். இது தான் தமிழர்களின் தாழ்வு மனப்பான்மை. ஆசியாவின் டெட்ராய்ட் என்றால் என்ன பொருள்? ஏன் சென்னை அவ்வாறு அழைக்கப்படுகிறது? அப்படி என்ன சென்னை சாதித்தது என்று கேட்காமல், ஒரு கம்பெனி போய்விட்டதே என்று அங்கலாய்ப்பது ஏன்? (அமெரிக்கவில் உள்ள டெட்ராய்ட் நகரம் உலகின் மோட்டார் நகரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது. போர்டு, ஜெனரல் மோட்டார்ஸ் ஆகிய நிறுவனங்கள் இங்கு தான் தொடங்கப்பட்டன. அந்த அளவிற்கு சென்னையிலும் வாகன உற்பத்தி நடைபெறுவதால், அது ஆசியாவின் டெட்ராய்ட் என்று அழைக்கப்படுகிறது) இந்தியாவில் உற்பத்தி செய்யப்படும் வாகனங்கள் மூன்றில் ஒரு பங்கு சென்னையில் தான் உருவாகின்றன. இந்தியாவிலிருந்து ஏற்றுமதி செய்யப்படும் 60 சதவீத வாகனங்கள் சென்னையிலிருந்து தான் வெளியேறுகின்றன. ஒரகடம் முதல் ஶ்ரீபெரும்புதூர் வரை உள்ள அறுபது கிமீ வாகன உற்பத்தி பிராந்தியத்தில் ஆயிரக்கணக்கான சிறு, பெரும் நிறுவனங்களும், லட்சக்கணக்கான தொழிலாளர்களும் நேரடியாகவோ மறைமுகமாகவோ பயன்பெறுகின்றனர். இதை ஒரு சென்னைவாசியாகவோ, தமிழராகவோ பெருமையாக எண்ணுவதா அல்லது ஒரு நிறுவனம் அது நொடித்துப் போனதால் வெளியேறிதைப் பேசுவதா? இப்போதும் ஹ்யூண்டாய், நிசான், ரெனே, பி.எம்.டபிள்யூ, அசோக் லைலாண்ட், டிவிஎஸ், ராயல் என்பீல்ட், எம்ஆர்எப் ஆகிய நிறுவனங்கள் இயங்குகின்றன. இந்தச் செய்திகள் ஜெமினை / ஏ.ஐ.மூலமாக எளிதாகக் கிடக்கின்றன. ஆனாலும் நாம் விமர்சிக்கிறோம் (critical) என்ற பெயரில் அவநம்பிக்கையோடு (cynical) அனைத்தையும் தட்டிக்கழிக்கிறோம், எள்ளி நகையாடுகிறோம், எட்டி உதைக்கிறோம். இது 1967ல் திமுக ஆட்சிக்கு வந்த பிறகு அக்கட்சியால் பதவி இழந்த காங்கிரஸ் கட்சியினரும், கம்யூனிஸ்ட் கட்சியினரும் திட்டமிட்டு உருவாக்கிய மனநிலையாகும். மூத்த திருச்சி வேலுச்சாமியிடமும், இளைய ஜி செல்வாவிடமும் இந்த ஒற்றுமையைக் காணலாம். இப்போதும் அவர்கள் இருவரும் திமுகவைத் தான் திட்டுகிறார்கள் என்பது இதற்குச் சாட்சி! விமர்சனம் செய்வோர், நாம் இதுவரை சாதித்தது என்ன என்று எப்போதாவது சொல்லியிருக்கிறார்களா? சென்னை தான் இந்தியாவின் மருத்துவத்தின் தலைநகரம் என்று நம்மில் யாருக்குத் தெரியும்?...
அன்பார்ந்த உழைக்கும் மக்களே! த.வெ.க. ஆட்சியமைத்து ஆகஸ்ட் 17-உடன் 100 நாட்கள் நிறைவடைகின்றன. இந்நாளையொட்டி, சாதனைகள் என்ற பெயரில் ஒரு போலிப் பட்டியலைத்...